میان و منم مینویسم .......

دلم واسه وبلاگم یه ذره شده بود انگار بهش بد عادت کردم تنها چیزی هست که توی این دنیا احساسات

 درونی منو شرح میده......

می دونید من احساسات درونیم رو هیچ وقت بروز نمی دم چون ذاتا مغرورم گاهی تو زندگی پیش میاد

که غرور رو بزاری کنار و هرچی که تو دلت هست رو به زبون بیاری و دیگه از کنترل خارج میشه و ....

و میشه مثل حال امروز من که عصبانی هستم چون احساس می کنم غرورم لگدمال شده و ازین بابت

 خیلی متاسف هستم با خودم میگم چرا باید به حرف آدم ها اعتماد کرد ؟؟؟ چرا باید زمانی که سکوت

کنیم سکوت را می شکنیم؟؟؟ چرا زمانی که یک عشق می اید پا پس میکشیم و درست برعکس

زمانی میشه که گدایییش میکنیم!!!!

حس میکنم محتاج شدم و حالا دارم خودم رو تنبیه میکنم باخودم میگم پدیده این دفعه آخرت بودا؟!!!

 دلم بچه شده و شعر های کودکانه میسازه و می خونه و میرقصه

 عجب عالمی داره دوران جاهلیت!!